‘GÜN SAZAK’ BİR ŞEHİDİN YOLCULUĞU – 18

Bu haber 25 Haziran 2020 - 10:39 'de eklendi ve 130 kez görüntülendi.

‘GÜN SAZAK’ BİR ŞEHİDİN YOLCULUĞU – 18

Efendi BARUTÇU

Adana Katliamı
19 Eylül 1979 günü Samsun, Elâzığ, İstanbul ve Hatay’da sekiz ülkücü öldürülmüştü.
Ancak bununla da bitmeyecekti. Akşam Adana’dan haber geliyordu:
Altı ülkücü öğretmen topluca katledilmişti!
Yapı Meslek Lisesinin lojmanlarında kalan öğretmenler, birlikte akşam haberlerini
dinledikleri sırada baskın yapan solcu militanlar tarafından kurşuna dizilmişlerdi.
Ahmet Güleç, Davut Korkmaz, Müslüm Teke, Yılmaz Kızılay, Mustafa Karaca ve Özkan
Doruk adlı öğretmenler, bu toplu katliamda şehit olmuşlardı.
Adana’da altı ay içinde katledilen ülkücülerin sayısı kırk dokuz olmuştu.
28 Eylül günü Adana Emniyet Müdürü Cevat Yurdakul, makam arabasında vurularak
öldürülüyordu.
Sıkıyönetim komutanı Korgeneral Nevzat Bölügiray, komutanlara bilgi verirken, altı
ülkücü öğretmenin öldürüldüğü toplu katliamın POL-DER’liler tarafından tertiplendiğini
anlatıyordu.
14 Ekim Ara Seçimleri
14 Ekim seçimleri, AP’nin zaferiyle ve CHP’nin hüsranıyla sonuçlanmıştı: AP, yüzde
46,8 oyla 33 senatörlük kazanıyor; CHP ise yüzde 29,1 oyla 12 senatör çıkarabiliyordu. MSP
yüzde 9,7 oyla 4 ve MHP yüzde 6,6 ile bir senatörlük alabiliyordu. Beş milletvekilliğinin
tamamını AP kazanmıştı.
Bu sonuçlar seçim öncesinde istifalarla sarsılmış olan Ecevit Hükümeti’nin düşmesi
demekti.
Seçimlerde hezimete uğrayan Ecevit, 16 Ekim’de istifa ediyor, Demirel’in kurduğu AP
azınlık hükümeti 12 Kasım’da göreve başlıyor ve 25 Kasım’da güvenoyu alıyordu.
Bağımsızlarla birlikte MHP ve MSP, bu hükümeti dışardan destekliyordu.
27 Aralık 1979 günü Genelkurmay Başkanı Kenan Evren, kuvvet komutanları
tarafından imzalanmış olan bir mektubu Cumhurbaşkanı Korutürk’e veriyordu. 2 Ocak 1980
günü kamuoyuna açıklanan mektubun yaptığı çağrışım, ordu tarafından hazırlanmakta olan
bir müdahalenin habercisi olduğuydu.
Bir askeri darbe yaklaşıyordu.
Hükümetin çıkardığı 24 Ocak kararnamesi ile yüzde 49 oranında devalüasyon ve
zamlar yapılıyor, Türkiye’nin ekonomisi keskin bir dönemece giriyordu.
Kancık Savaş
Türkiye’de yaşananların bilinen klasik savaşlara benzeyen bir tarafı yoktu. ‘’Anarşi,
terör, sağ-sol çatışması’’ gibi kof kavramlarla ifade edilen bu kanlı çatışma, Türkiye’ye yapılan
bir örtülü saldırının doğurduğu kanlı oyundu.
Hedef ülke Türkiye’de yaptığı tahribat bakımından bir gerçek savaştan daha ağır ve acı bedellere yol açmaktaydı.

Nükleer dehşet dengesinin şemsiyesi altında sürüp giden soğuk savaşın bedelini en
ağır ödemekte olan ülkelerden biri Türkiye’ydi.
Sovyet Rus emperyalizminin yayılma, ‘’dost rejim’’ tesis etme aracı olan iç çatışmalar
ve darbe metodu, Türkiye’de ciddi bir uygulama alanı bulmuştu. ‘’Dost ve müttefik’’ Batı
ülkelerinin, Türkiye’nin içine sürüklendiği bu kargaşayı kendi çıkarlarına uygun bulduklarına
hiç şüphe yoktu. Onlar, güçlü bir dost Türkiye istemiyorlardı. Hoşlarına giden Türkiye, borçlu,
kalkınmasını gerçekleştiremeyen, sanayileşemeyen, kendilerine hep muhtaç, mecalsiz bir
Türkiye idi. Bunun içinde ülkede yaşanan bu yangını tahrik ediyor, türlü metotlarla
besliyorlardı. Batılı istihbarat örgütlerinin şu veya bu tarzda desteklediği, himaye ettiği,
Avrupa’da barınmasını sağladığı sol örgütler vardı. Yunanistan ve Suriye gibi ülkeler açıkça bu
örgütlere barınma, silah ve lojistik destek sağlıyordu. Yani Türkiye’de ‘’emperyalizme ve
kapitalizme karşı’’ savaştığını iddia eden örgütlerin ne emperyalizme, ne kapitalizme verdiği
herhangi bir zarar söz konusu değildi. Hepsi emperyalistlerin kucağındaydı, onların oyuncağı
ve tetikçisiydi.
Saldırının stratejik hedefi Türkiye’ydi; taktik hedef yani ön hedef ise Milliyetçi
Hareketti. İşte bu yüzden, birbiriyle boğuşan, kanlı bıçaklı olan bütün ‘’sol’’ örgütlerin ortak
hedefi Milliyetçi Hareketti. Bu örgütler arasında doğmuş olan kıyasıya bir yarış psikolojisi
sürekli besleniyordu. Hangi örgüt, Milliyetçi Hareket’e yönelik sarsıcı bir eylem
gerçekleştirirse, sol cephede prestij kazanıyor, ağırlığı artıyordu.
Lütfen birkaç bölüm önce yazdığımız aşağıdaki satırları bir daha okuyunuz: ‘’12
Eylül’den sonra yakalanan ve başlıca katliam örgütlerinden biri olan Dev-Yol istihbarat
sorumlusu, eski Hava Kuvvetleri Komutanı’nın oğlu Tayfun Mater, emniyetteki sorgusu
sırasında, kanlı stratejilerini şöyle izah ediyordu: “Amacımız son aşamada çatışmaya
girerek silahlı üstünlük sağlamaktı. Öncelikle MHP’lilerle, ülkücülerle çatışmaya girmeyi
planladık. Fakat ne yaptıysak MHP’yi üstümüze çekmeyi başaramadık”.
Gün Sazak’ı şehit edenlerden Dev-Sol militanı Sadık Özcan’ın 2 nolu askeri
mahkeme ifadesinde ise:
“Dev-Sol’un stratejisinde ilk aşama, MHP ve ülkücü kuruluşları etkisiz hale
getirmektir. Genelde MHP’li güçler, bizim önümüzdeki devrimi gerçekleştirmek için büyük
engel teşkil etmektedir.”
Ülkücüler ise bunların hepsine karşı mücadele veriyordu.
MHP yönetiminin çözemeyeceği düğüm buradaydı: Kavgayı bitirmek ellerinde değildi,
meydandan çekilme şansı yoktu. Kim, nereye çekilebilirdi? Türkiye’nin içinde bulunduğu bu
şartlar içinde hiç kimsenin mücadeleden sıyrılmaya, bir kenara çekilmeye niyeti de yoktu.
1973’ten bu yana Ermeni Terör Örgütü ASALA’nın Türk diplomatlarına, elçilik ve diğer yurt
dışı kuruluşlara karşı yürüttüğü saldırılar giderek şiddetini arttırıyordu. Türkiye, dünyanın her
tarafında saldırıya uğruyordu. Batılı ülkelerde, Ermeni terör örgütünün eylemleri sempati ile
takip ediliyordu.
Türkiye’ye karşı yürütülen bu çok aktörlü, çok cepheli örtülü saldırıyı; basit ve alışılmış
kalıplarla sağ-sol çatışması olarak açıklamak doğru değildi. Türkeş, MHP eğitimcilerinin aylık
toplantısında yapılan durum değerlendirmesi sırasında, bunu şu sözlerle tarif
ediyordu:‘’Kancık savaş’’
1980 yılında MHP’nin gerçekleştirmeye uğraşacağı ilk hedef ne olmalıydı? Yakın
gelecek için düşünülmesi gereken, 1981 seçimlerinin erkene çekilmesi ve MHP’nin seçimlerde büyük bir başarı göstererek Meclis’te güçlü olarak yer almasıydı. Başbakan
Demirel buna hazırdı, fakat Ecevit ve Erbakan bir erken seçime yanaşmıyordu.

Eğer siyasi parti liderleri arasında bir uzlaşma sağlanıp erken seçim yolu açılmazsa,
Türkiye başka akıntılara sürüklenebilir, ordunun üst kademesinde sezilen niyetler
gerçekleşebilir ve yeni bir askeri darbe olabilirdi. Bunun sonuçları kestirilemeyecek kadar
meçhuldür, karanlıktır. Bunu, darbeyi düzenleyenlerin bile kestirmesi mümkün değildir.
Türkiye’de Maocu Komünist örgütlerin CIA tarafından desteklendiği iddiası sadece
MHP’ye ait değildir. Moskova Yandaşı bütün sol örgütler ve partilerde bu kanaat yaygındı.
Dahası, devletin ilgili organlarında böyle kesin bir tespit olduğu, MHP yönetimi tarafından
biliniyordu. Görünüşte keskin Moskova düşmanlığı yapmaları yüzünden batının tabii
müttefiki olarak görülüyor ve batılı ülkelerden büyük bir sempati ve destek görüyorlardı.
(Bir konuyu değerli okuyucuların dikkatine yeniden sunmak isterim. Daha önce de bir başka
vesileyle yazmıştım. 1980 öncesi MHP’den bir grup dönemin en büyük sağ gazetelerinden
birisi olan Tercüman gazetesinin sahibi Kemal Ilıcak’ı ziyarete giderler. Gazetenin yayın
politikasından duyulan memnuniyetler, tebrik ve teşekkürlerden sonra: ‘’Kemal Bey bir
hususu anlamakta zorluk çekiyoruz. Bu Maocuların Aydınlık gazetesi Tercüman
matbaalarında basılıyor. Buna bir anlam veremiyoruz.’’ Kemal Ilıcak cevaben: ‘’Yahu ne
yapayım? ABD Büyükelçisi rica etti ben de onu kıramadım.’’ Bu konuşmanın canlı
şahitlerinden bazıları halen sağdır. O tarihte MHP İstanbul eğitimcileri Yılma Durak, Mehmet
Şandır, Türkeş Bey’in gençlik müşaviri Ramiz Ongun.
Buyurun batı emperyalizmine karşı mücadele verdiğini söyleyen ve başta şehit Gün Sazak
olmak üzere onlarca ülkücünün ve devlette önemli görevler üstlenmiş bir kısım şahsiyetlerin
fotoğraflarını, ev ve iş yeri adreslerini hatta krokilerini Aydınlık gazetesinde basarak terör
örgütlerine hedef göstererek şehit edilmelerine sebep olan Maocuların gerçek yüzü.)
Devam edeceğiz…
Cumhurbaşkanı Seçemeyen Bir Meclis, Gün Sazak’ın Sisli Dünyadaki Dostları…

Efendi BARUTÇU
Efendi BARUTÇUefendibarutcu1@gmail.com

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Comments