13 Kasım 1918’de 55 parçalık İtilaf donanması toplarını Dolmabahçe’ye çevirmişken Kartal istimbotunun güvertesinden tarihe kazınan “Geldikleri gibi giderler!” sözü; en karanlık günde dahi teslimiyeti reddeden Türk istiklal iradesinin 108 yıllık pusulasıdır.
Tarih 13 Kasım 1918… Mondros Mütarekesi’nin hemen ardından, 55 parçalık İngiliz, Fransız, İtalyan ve Yunan savaş gemisinden oluşan birleşik işgal donanması Çanakkale Boğazı’nı geçerek İstanbul önlerine demirlemişti. Toplarının namlularını doğrudan Dolmabahçe Sarayı’na çeviren bu çelik ormanı karşısında payitahtta derin bir yeis, karamsarlık ve teslimiyet havası esiyordu.
Aynı gün Adana’dan trenle Haydarpaşa Garı’na ulaşan Yıldırım Orduları Grubu’nun son komutanı Mustafa Kemal Paşa, deniz ulaşımı durdurulduğu için bir süre rıhtımda bekledikten sonra öğleden sonra Sirkeci’ye geçmek üzere Kartal adlı küçük askerî istimbota bindi. Yanında yaveri Cevat Abbas (Gürer) vardı.
Cevat Abbas o unutulmaz anı hatıratında şöyle anlatacaktı:
“Atatürk’le ben, askeri ulaşımın bir köhne motoru ile deniz ortasında yaslanan bir çelik ormanının içinden geçiyorduk. Atatürk’ün zarif dudaklarından ‘Geldikleri gibi giderler!’ cümlesini işittiğim zaman, mütarekenin doğurduğu ümitsizliği derhal unutmuştum. Cevabımda aceleci davrandım: ‘Size nasip olacak, siz bunları kovacaksınız Paşam!’ dedim. Gülümsedi. Aziz başının içinde şekillenmeye başlayan vatanı kurtarma planlarını bir an için yeniden geçiriyor gibi daldı. Sonra ‘Bakalım!’ dedi.”
13 Kasım 1918 günü İstanbul’da mandacı cemiyetler kurtuluşu İngiliz veya Amerikan himayesinde ararken; Mustafa Kemal Paşa’nın dudağından dökülen o üç kelime, aslında bir temenni değil, stratejik bir öngörünün ve milletine duyduğu mutlak imanın ilanıydı.
Paşa, daha 1918 Ekim ayında Ahmet İzzet Paşa kabinesinde Harbiye Nazırı olmak istemesinin sebebini de sonradan Yunus Nadi’ye anlatırken, “Eğer ben o hükümette bulunsaydım işi daha İstanbul’un eşiğinde iken çözerdim. Karaya İtilaf Devletleri’ni çıkartmamak için kesin önlemler alırdım” diyerek teslimiyete karşı ilk andan itibaren direniş hattı kurma kararlılığını ortaya koymuştu.
Kartal istimbotunda söylenen o tarihî söz, altı ay süren Şişli’deki gizli toplantıların ardından 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkan Millî Mücadele güneşinin habercisiydi. Erzurum ve Sivas kongreleriyle teşkilatlanan, Sakarya’da şahlanan ve 30 Ağustos’ta İzmir’e yürüyen Türk milleti; 6 Ekim 1923’te işgal donanmasını Türk bayrağını selamlatarak Boğaz’dan uğurladığında, 13 Kasım 1918’de verilen söz harfiyen hakikat olmuştu.
Aradan geçen 108 yılın ardından bugün, küresel güç odaklarının ve haricî şantaj mekanizmalarının Türkiye’yi ve Türk dünyasını çevrelemeye çalıştığı bir çağda, 13 Kasım ruhu her zamankinden daha canlıdır:
Dün Boğaz’a demirleyen işgal zırhlılarına karşı Kartal istimbotundan meydan okuyan Türk iradesi; bugün Doğu Akdeniz’de Mavi Vatan’ı koruyan donanmamızda, göklerde süzülen HÜRKUŞ-II ve KAAN’larda, sınır boylarında terörü kurutan Mehmetçikte yaşamaktadır.
Dün İstanbul’da manda arayanlara inat kurulan Tam Bağımsız Türkiye ideali; bugün TDT Ankara Bildirisi ile 300 milyonluk Türk dünyasının ortak kaderine dönüşmüştür.
Ne zaman vatan ufkunda kara bulutlar belirirse, Türk milliyetçilerinin ve Türk milletinin hafızasında o sarsılmaz ses yankılanmaya devam edecektir: Geldikleri gibi giderler!
