1979’da dostum Ömer Özercan Haccettepe Üniversitesindeki bir koca oda büyüklüğünde olan bilgisayarı bana göstermişti.
BİLGİSAYAR
“Kün” emri duymuştu kutsaldı kalem
Bilgisayar elest bezmi görmemiş
Yalnız bilgi almış sevgi vermemiş
Bugün Azrail’den renk aldı kalem
Birkaç dem var, yeraltına ermemiş
Bilgi derer, dörtnala bilgisayar
Taş çıkarır abdala bilgisayar?
Tılsımlıydı kalem, kutsaldı kâğıt
Mü’mindi hem aşka saygı duyardı
Ümmü’l-Kitap ile çağdaş o vardı
Değil bilgisayar Âdem’le yaşıt
Evrenin sırları düne kadardı
Bildik bugün bilgileri sayarak
Muhabbet nasıldır etmeden merâk
Şimdi hız var gömdük kâğıt kalemi
Ciltli dîvânlara aşkı hapsettik
On parmakla her bir harfi hissettik
İnsanoğlu bu âlete köle mi?
Bilgisayar bir gün yazar mı betik?
Düşer mi o düşüncenin ardına?
Varır mı ki varlığının farkına?
Kalemin sihrini bozdu dizüstü
Yapan ustasını küçümsemekte
Ve kendi tarzını benimsemekte
Gayrı var olmanın peşine düştü
Ki geç kaldı o ene’l-hak demekte
Ne zaman varlığın farkında olur
Ondaki yarlığın farkında olur
A.Yılmaz SOYYER
