1980 öncesinde ülkücülük vatan müdafaası demekti. O günü yaşamayanlara belki hafif gelir ama o zaman ülkücü olmak ve o hali ile bu ülkenin sokaklarında gezmek hiç de kolay iş değildi; mangal gibi yürek gerekliydi. Şimdi avantadan vatan- millet sahibi olmak, ucuz dindarlık yapmak kolay; 1980’den sonra camiye bile rahat gidebilmek mümkün değildi.. O günleri kolay unuttuk ve biraz cefa çektik diye hayatta kaldığımıza şükretmeyip, hapishane ve mahpushane de gördükten sonra tarikata soyunduk ve “mehdi” beklemeye başladık.
Bugün ucuz Müslümanlık yapanlar, ülkücüler dizi dizi üniversite kapılarında öldürülürken, kendileri “daha cihat zamanı gelmedi” diyorlardı. Ve ülkücüler sanki günah işlemiş gibi işkenceye yatırılıp idam sehpasına gönderilirken de, rahat rahat gezinip duruyorlardı. Ülkücüler kaba hesapla 5000 şehit verdiler, en az bu kadar da işkencelerde heder oldu gitti.30 yıl hapis yatan oldu; belki hala yatan da var. Bunlar delirmesin de kim delirsin! Tabii ki adaletten umudunu kesenler bunalıma düşecek!
Ya canını kaybeden o mübarek insanlar! Onlar için ne yapıyoruz? Hatırlıyor muyuz? Fatiha gönderiyor muyuz? Geride bıraktığı ebeveynlerini, eşlerini çocuklarını soruyor muyuz? Şöyle böyle derler ama Devlet Bahçeli, ülke seyahatlarında aklına gelenleri soruyor ve kalanlarını ziyaret ediyor diye haberler alıyoruz. Ara sıra mevlitler okutuluyor ve dualar ediliyor. Acaba başka neler yapıyoruz? Çok örnek bir davranış sergileyerek Hatay Ülkü Ocakları şehitlerimizin mezarlarını yaptırmış. Esasında bu hareket Türkiye’nin her tarafına örnek olmalı ve mahallimizin şehitlerinin mezarlarını yaptırıp hiç olmasa kaybolmalarını önlemiş ve ailelerine de moral vermiş olmaz mıyız? Bunlara ilâve olarak şehit kardeşlerimizin hayatlarını seminer ve çalışma konusu yapamaz mıyız? Bunlar içerisinde öyle hikâyeler çıkacaktır ki destanlaşacaktır. Zaten geçmişte destanlar da böyle oluşmamış mı?
Onlar bizim her şeyimizdi, hatırlayalım; dua edelim, örnekleştirip bayraklaştıralım.
Sağlıcakla kalın.
